5 worstelingen bij het latere moederschap

5 worstelingen bij het latere moederschap

Hoe zal het zijn om een latere mama te zijn? Hoe ga ik mij daar bij voelen? Ga ik even goed voor mijn kind kunnen zorgen als een jongere mama? Hoe oud zal ik zijn als mijn kind begint te puberen? Gaat mijn kind mij wel leuk vinden als oudere mama? Ben ik egoïstisch omdat ik nu nog een kind krijg?… Dit zijn het soort twijfels die ik hoor van jullie, de vrouwen die ik zie en die nog zo graag moeder willen worden op het moment dat ze 35+/ 40+ zijn.

Toen mijn oudste zoon geboren werd, was ik zelf 35 jaar. Mijn jongste zoon kwam er toen ik pas 42 jaar was. Dat was ‘niet helemaal’ volgens plan. Stoppen met de pil op mijn 31ste leek mij een geniaal plan. Mijn biologische klok begon te tikken en zo zouden we ongeveer rond mijn 35ste de 2 kinderen hebben die we graag wilden. Het geniale plan bleek achteraf een (véél) te optimistische inschatting. Op het (zéér) naïeve af. Tegen dat we eindelijk 2 kinderen hadden, was mijn biologische klok al lang 100 keer ontploft. Ka-boem. In stukken van mekaar.

Hoe dan ook, ik ben onmiskenbaar een oudere/latere/ rijpere mama (*= schrappen wat niet past, kies zelf maar wat je het best vindt klinken, ik ben er zelf nog altijd niet helemaal uit :-)) geworden.

En ja, ik weet intussen dat het latere moederschap een aantal specifieke worstelingen en uitdagingen met zich meebrengt. Eerlijk gezegd had ik daar voor de geboorte van mijn kinderen niet zo erg bij stil gestaan, besef ik achteraf. Ik vermoed dat ik dat onbewust voor mezelf uit de weg ben gegaan, dat het comfortabeler was om mezelf daar nog niet mee te confronteren en ‘gewoon’ verder te doen met waar ik op gefocust en vaak krampachtig mee bezig was: moeder worden.

1.Midlife crisis

Een paar jaar geleden kon ik mij niet veel concreets voorstellen bij een ‘midlife crisis’. (wellicht jij ook nog niet als je dit zit te lezen). Nu wel. Plots is er dat besef: mijn leven hier op de aardbol is eindig, mijn leven is wellicht al halverwege.  De tijd lijkt alsmaar sneller te gaan.  Ik voel een sterk verhoogde gevoeligheid voor de factor “tijd”. Tijd is kostbaar. Tijd is eindig. Hoe ga ik die tijd zinvol inzetten? Ik ben nu nog (redelijk) jong; it’s now or never.

Er heeft zich een duidelijk spanningsveld ontwikkeld tussen grenzen en mogelijkheden. Tussen wat ik al heb gedaan in mijn leven en wat ik nog wil doen.  Ik stel veel in vraag. Ik voel dat ik ernaar snak om nieuwe dingen te doen en te leren, mezelf te ontplooien, tijd en ruimte te hebben voor mezelf. Veel meer dan voorheen.

Ik zie dat ook duidelijk bij mijn leeftijdsgenoten. Mijn vriendinnen volgen plots massaal workshops boetseren, Afrikaanse haardoeken knopen of veganistisch koken. Of ze gaan rijden met hun gloednieuwe, ultralichte koersfiets. Of ze bereiden minutieus hun grootse carrièreswitch voor door allerlei opleidingen te volgen. Het grote verschil is: bij hen lijkt het te kloppen, het matcht met deze fase van hun leven. Ze hebben er ook terug meer tijd voor. Hun kinderen zijn al wat ouder.  Maar terwijl hun kinderen op kot gaan studeren of het weekend doorbrengen bij hun lief, hol ik achter mijn 4-jarige kleuter aan. Van zelfontplooiing en ruimte voor mezelf komt er dan nauwelijks iets in huis.

Ik denk dat mijn midlife crisis mij des te harder heeft getroffen doordat ik nog laat kinderen heb gekregen. Ik heb heel lang in de midset geleefd van ‘mama willen worden- baby krijgen- baby hebben’. Toen mijn jongste eenmaal goed en wel uit de pampers was en naar school ging, was ik plots halverwege de veertig. Ik herhaal: plots! Het was alsof het besef insloeg als een bom: hoe was dat plots zo kunnen komen? Ik had het niet zien aankomen…

Mijn leven lijkt wat asynchroon te verlopen…

 

2. Piep 

Als latere mama liggen ‘jong zijn’ en ‘ouder worden’ heel erg dicht bij mekaar. Het brengt mij soms danig in de war. Ik sleep mijn jongste naar de kleuterschool en naar kinderfeestjes, was en strijk zijn (toch nog redelijke, zeker in vergelijking met die van de oudste) mini-kleertjes, ga enthousiast sporten,… En dus waan ik mij ‘piep’. Maar dan merk ik plots dat de kleine tekst onscherp begint te dansen onder mijn ogen en dat er rimpeltjes verschijnen. Of dat mijn hormonen beginnen te tanen (die hormonen en dat voortplantingsysysteem zijn nu wel nooit mijn sterke punten geweest, maar soit, het gaat er ook niet op vooruit). Dat stel ik met grote verbazing vast. Hoe kan dat nou: ik ben toch nog ‘piep’? Of dan toch niet meer?

Toen mijn jongste nog wat kleiner was vond ik het bijvoorbeeld ook heel verwarrend dat ik de kleinste lettertjes niet meer kon lezen op het pak met de pampers. Of ik stelde met enige ironie vast dat in het badkamerkastje anti-rimpelcrème  stond naast de luiercrème.

Mijn leven lijkt wat asynchroon te verlopen…

 

3. Dinosaurus 

Tussen de ouders van de kindjes van de klas van mijn jongste voel ik mij soms de dinosaurus. Idem bij een kinderfeestje, in de speeltuin,… Automatisch scan in de andere ouders, op zoek naar even oude  exemplaren als mezelf. Of wie weet: misschien nog wel oudere: het toppunt van tevredenheid. Vaak leidt dit laatste tot teleurstellingen. Bijvoorbeeld als de nog oudere mama uiteindelijk de oma blijkt te zijn. Grrrmbbll. Een absolute opdoffer is dat dan.

Bij het begin van het schooljaar stel ik graag met tevredenheid vast dat de juf minstens zo oud is als ik.  Een juf die 20 jaar jonger is dan ik, kijk ik daartegen met argusogen tegemoet.  Want let’s face it: wat kan zo’n (veel te) jonge juf mijn kind eigenlijk leren?, wat kan zij er allemaal van weten, op dié leeftijd?

Anderzijds lijken mijn eigen leeftijdsgenoten, mijn vriendinnen met kinderen die soms tot wel 15 jaar ouder zijn, soms in een andere wereld te leven dan de mijne. Dat is een dubbele. Enerzijds ben ik  jaloers op hun- voor een stuk herwonnen- vrijheid nu hun kinderen wat groter zijn. Anderzijds heb ik leedvermaak bij hun verhalen over puberende kinderen (niet meer voor lang helaas, want bij mijn oudste begint deze fase zich intussen in te zetten), complexe studiekeuzes voor het unief, liefjes die ongewenst in huis rondhangen, anticonceptiemiddelen, en meer van dat fraais.

Naast een verhoogde gevoeligheid voor tijd, lijk ik ook een verhoogde gevoeligheid te hebben voor andermans leeftijd.

latere mama

 

4. Sandwich

Mijn kinderen zijn nog jong. Mijn ouders daarentegen een dagje ouder. Beiden- mijn kinderen én mijn ouders- hebben zorg nodig. Ik behoor tot de zogenaamde “sandwich-generatie”. Bij momenten-  tijdens de Coronacrisis had ik dat bijvoorbeeld heel sterk- voel ik mij bij wijze van spreken geplet tussen de twee helften van een sandwich. De generatie voor mij. En de generatie achter mij. Tussen die twee sandwichhelften/ generaties moet ik, met mijn eigen noden en behoeften, en in de verschillende rollen die ik nog speel in mijn leven- zien overeind te blijven. Ik moet mezelf inprenten dat ik aan zelfzorg moet doen en dat ik me niet hoef te stretchen om alles zelf te doen. Makkelijk is dat niet.

Had ik al gezegd dat mijn leven wat asynchroon lijkt te verlopen?

 

5. Commentaar

Als mensen mij vragen of ik kinderen heb en hoe oud ze zijn, krijg ik na mijn antwoord meestal als reactie: “Oh jij bent er laat aan begonnen.” Ik antwoord dan betweterig dat ik er niet laat ben aan begonnen, maar dat ik er wel laat ben mee gestopt. Toch voel ik dat dat soort vragen nog altijd wat met me doet. Het brengt telkens opnieuw een verhaal naar boven. Maar tegelijkertijd maakt het me trots: ja mijn kinderen zijn er laat gekomen, maar ze zijn het beste wat ik ooit gedaan heb in mijn leven.

Mijn man (die nog iéts ouder is dan ikzelf, hihi) krijgt bij het vernoemen van de leeftijd van zijn kinderen steevast de reactie dat hij wellicht een jonge vrouw heeft. Het bezorgt hem duidelijk binnenpretjes. Op mijn vraag aan hem of hij dat dan toch wel ten stelligste ontkent, krijg ik niet altijd een even duidelijk antwoord trouwens.

 

Maarrrrrrrrr… anderzijds:

…ben ik blij en opgelucht dat het lege nest-syndroom bij mij nog ver af is

…geniet ik extra hard en extra lang van de schattige kleuterfase

…ga ik niet doodvallen voor mijn kinderen volwassen zijn en voor zichzelf kunnen zorgen (althans dat hoop ik dan, maar dit weet je op geen enkele leeftijd absoluut zeker)

…voel ik mij niet méér egoïstisch dan enige andere moeder. Elke moederschapswens is even egoïstisch, want ongeacht onze leeftijd willen we in de eerste plaats een kind vanuit ons éigen verlangen. En daar is niks mis mee.

…ben ik niet bang dat mijn kinderen het erg vinden dat ik een latere moeder ben. Ik ben hun mama. Punt. Zij zijn verder helemaal niet bezig met mijn leeftijd.  Wat je denkt dat anderen zullen denken…denk je vaak vooral zélf.

…ben ik ongelooflijk dankbaar dat ik mijn jongens hun mama ben en besef ik dat mijn leeftijd helemaal niet belangrijk is voor de liefde die we voor mekaar voelen.

 

Worstel jij ook met de optie om een latere moeder te worden? Komen er daar heel wat twijfels bij kijken? In mijn individueel begeleidingsprogramma werken we onder meer rond keuzes die voorliggen en rond het verlies van ideaalbeelden.

Vraag hier je gratis kennismakingsgesprek aan.

 

Wil je mijn blogartikel graag 2- wekelijks rechtstreeks in je mailbox krijgen? Meld je dan nu aan! Je krijgt dan ook meteen het waardevolle reflectieboek ‘Hoe maak je de beste keuzes bij jouw moederschapswens’ mee doorgemaild!

kinderwenscoach

Meld je hier aan voor mijn artikels en mijn gratis reflectieboek.

 

 

 

 

 

 

 

 

Deel dit bericht:

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde Berichten

Een nog onvervulde kinderwens in je omgeving: 7 NO GO’s!!
Voor de verandering richt ik mij in deze blogpost niet in de eerste plaats tot vrouwen met een nog onvervulde...
Lees meer...
De grootste vijand bij je moederschapswens krijg je niet klein.
Ben jij eind de dertig of in de veertig, dan zal je het vast herkennen: de confrontatie met je eigen...
Lees meer...
Hoe blij word jij van ‘plan B’?
Sta jij bij jouw moederschapswens voor een stap die moeilijk aanvoelt? Of heb je een stap genomen, maar voelt die...
Lees meer...