Nee, ik ben geen psycholoog.

Nee, ik ben geen psycholoog.

De roze olifant

Ik kom wel eens bij fertiliteitsartsen, gynaecologen, huisartsen…Niet dat ik zelf nog reproductieve ambities heb. Maar ik wil hen graag laten weten dat ik als coach besta. Met een brede glimlach en uitgestoken hand, begroeten ze mij dan met de gevleugelde woorden: “Zo, u bent dus psycholoog neem ik aan?” Ik zie ze enigszins terugdeinzen als ik vertel dat dat niet het geval is. “Oh.” Dat is wat de arts in kwestie dan zégt. Wat hij/zij die eerste momenten misschien dénkt is: “Oei.”

Ik ben blij dat de vraag mij meteen gesteld wordt. Echt. Daarmee is de roze olifant meteen uit de kamer. Ik hou niet van roze olifanten in de kamer. Ik vind het vervelende beesten. Met een fijn glimlachje antwoord ik dan waarheidsgetrouw: “Nee, ik ben geen psycholoog, ik ben ingenieur.” Ik geniet stiekem van hun verbaasde reactie. En dan vat ik kort nog even samen: mijn eigen verhaal in een notedop, diverse coachingopleidingen.

De artsen aan wie ik mijn concept voorstel, aanhoren het met interesse. Echt veel interesse Dat ik ingenieur ben, lijkt er op het einde van mijn voorstelling niet meer zo heel veel toe te doen. Ik heb altijd de indruk dat ze het wel vinden passen in het plaatje van mijn down-to-earth, 0,0% zweverig concept.

kinderwensconsulent of psycholoog

Natuurlijk stellen ze wel eens- hoe zal ik het zeggen- opbouwend kritische vragen. Zo vroeg een fertiliteitsarts mij onlangs: “Echt interessant hoor. Maar een coach en een psycholoog…dat “lijntje” ertussen, dat vind ik toch een moeilijke, waar ligt dat dan precies?” Belangrijke vraag, vond ik.  En daarom wil ik het er vandaag even verder over hebben. Over het “lijntje” en zo…

 

 

 

 

In between

Tijdens één van mijn opleidingen bezochten we tijdens een lesdag een fertiliteitscentrum. Het was toevallig het fertiliteitscentrum waar ik jarenlang in behandeling was, dat geheel terzijde.

“Bijlange niet al onze patiënten hebben een psycholoog nodig.”, zei één van de fertiliteitsartsen die ons toelichting gaf. “Een heel aantal zou al gebaat zijn bij goeie coaching. Nu is het zo dat patiënten ofwel geen extra begeleiding krijgen, ofwel naar een psycholoog gaan. Jullie kunnen een belangrijke ‘in between’ zijn.” Het klonk als muziek in mijn oren. Een ‘in between’ dus…

Bovenkamer

Tijdens de voorstelling van het concept van mijn coachingbedrijf praatte ik met een heel aantal mensen die een moeizaam kinderwenstraject achter de rug hadden. Ik wilde zo een inzicht krijgen in waar zij toen allemaal tegenaan liepen en wat zij anders hadden gewild. Ik onderwierp de arme stakkers aan een spervuur van vragen, waaronder ook deze leukerd: “Als je niet naar mij zou gekomen zijn, naar wie zou je dan wel gegaan zijn?” Ik verwachtte het antwoord: “Een psycholoog.” Niemand zei het. Niémand. Ik stond ervan versteld. Dus vroeg ik het hun: “Geen psycholoog?”

Een greep uit de antwoorden:

“Een psycholoog klinkt veel zwaarder. Je gaat naar een psycholoog als er een diagnose van een probleem is, als er iets mis is met je. Dat zou ik een veel grotere stap hebben gevonden.”

“Een psycholoog blijft voor mij te veel onderdeel van de medische sfeer.”

“Een psycholoog lijkt mij heel sec. Is die wel oprecht betrokken zou ik mij afvragen.”

“Ik heb het aanvoelen dat een psycholoog minder aanspreekbaar is, hoogdrempeliger in elk geval.”

Nu heb ik intussen heel wat psychologen leren kennen die geenszins sec, weinig oprecht of weinig aanspreekbaar zijn. Maar ik begrijp het onderliggende aanvoelen van mijn geïnterviewden wel. Op het moment  je zelfbeeld al wankelt, is het een hele stap om ook nog eens de hulp van een psycholoog in te roepen.

Een psycholoog verbonden aan een fertiliteitscentrum die kwam praten in het kader van een boekvoorstelling over het thema kinderwens zei daarover zelf: “Wij behoren tot 3de lijnszorg. Dat is best hoogdrempelig.”

“Mijn eierstokken marcheren niet meer goed, maar mijn bovenkamer nog wel.” Deze historische quote 😉 is er één van mezelf destijds, tijdens mijn eigen  fertiliteitstraject. In een poging om mijn trotse zelfbeeld toch nog dat béétje overeind te houden. En dus stapte ik- wellicht ten onrechte- niet naar een psycholoog. De trots was te groot. De drempel te hoog. Als ik die drempel naar wat extra begeleiding kan vereffenen voor jullie, dan is mijn missie al voor een groot deel geslaagd. Normalisatie en drempelverlaging, daar wil ik voor gaan.

Ik ben ervaringsdeskundige/coach/counsellor… what’s in a name. De essentie is dat ik resultaat bereik met de begeleiding die ik bied.

Trein

To the point nu. Wat waar ligt dat “lijntje” nuuuuuu?

Wat voor mij als een coach belangrijk is: ik ga er steevast van uit dat jullie, mijn klanten, het zélf kunnen! Jullie wéten het zélf! Jullie kunnen zelf perfect de juiste keuzes maken! Maar de nodige inzichten om daarin vooruit te komen, zitten vaak verborgen. Dat klinkt misschien hocus pocus, maar dat is het totaal niet. Ik hou niet van hocus pocus. Nuchtere ingenieur, weet je wel ;-)…Ik laat frankskes (of euro’s) vallen. That’s it. Maar wel heel belangrijke frankskes. Jullie kunnen er zelf uitkomen…maar hebben soms wel een zetje nodig. En dat zetje kan nu net een wereld van verschil maken. Wil ik daarmee zeggen dat  andere zorgverleners zoals bijvoorbeeld psychologen daar niet van uit gaan? En dat iedereen die kiest voor bijvoorbeeld een psycholoog er niet meer zelf kan uitkomen? Nee, uiteraard niet. Maar voor mij, voor hoe ik mijn rol en meerwaarde zie, is dit wel een belangrijke uitgangshouding. Daar ligt mijn “lijntje”, mijn grens.

Het heeft voor mij ook met het volgende te maken. Ik ga altijd uit van gelijkwaardigheid tussen ons. Ik ga jullie niet vertellen hoe jullie het ‘moeten’ aanpakken. Ik screen bijvoorbeeld ook niet of jullie ‘geschikt’ zijn voor donorconceptie, adoptie, solo-ouderschap,… Ik héb daar niet over te oordelen. Ik begeleid jullie wel in jullie denk- en/of keuzeproces. Ik haal uit jullie uit wat in jullie in zit: de keuzes die bij jullie passen bijvoorbeeld. Dan kunnen jullie daar ook voor 100% achter staan. Opnieuw: wil ik daarmee zeggen dat bijvoorbeeld psychologen nooit uitgaan van die gelijkwaardigheid? Nee, uiteraard niet. Maar het is opnieuw cruciaal over hoe ik mijn eigen rol en uitgangshouding percipieer. Daar ligt opnieuw “mijn lijntje”.

Ik erken ten allen tijden het belang en de nood aan psychologen. Uiteraard ook in het thema kinderwens. Ik pretendeer niet om hen te vervangen. We kunnen mekaar m.i. prima aanvullen. Maar ik vind het wel belangrijk om een zo laagdrempelig en toegankelijk mogelijke begeleiding te creëren. De ‘in between’, remember.

Via mijn individuele begeleidingsprogramma in 5 stappen kunnen we daar aan werken.

Vraag een vrijblijvend kennismakingsgesprek aan en we bekijken hoe ik je daar eventueel kan bij helpen!

 

 

Vraag hier je gratis kennismakingsgesprek aan.

 

Wil je mijn blogartikel graag 2- wekelijks rechtstreeks in je mailbox krijgen? Meld je dan nu aan! Je krijgt dan ook meteen het waardevolle reflectieboek ‘Hoe maak je de beste keuzes bij jouw moederschapswens’ mee doorgemaild!

kinderwenscoach

Meld je hier aan voor mijn artikels en mijn gratis reflectieboek.
 

Deel dit bericht:

2 Comments

  1. Een psycholoog vertrekt ook vanuit de zelfredzaamheid van cliënten, een psycholoog wil niet boven zijn cliënten staan en hen met de vinger wijzen hoe zij het moeten aanpakken, en ook een psycholoog kan begeleiding bieden als de trein nog niet ontspoord is.
    Jammer dat hier anders gesteld wordt. Oké, misschien zijn er wel psychologen en psychotherapeuten die handelen zoals jij stelt, maar evengoed zullen er ook andere niet-psychologen op deze manier te werk gaan.
    Ik ben het helemaal eens dat psychologen en coaches elkaar prima kunnen aanvullen. Daarbij is het evenwel belangrijk dat er juiste informatie over elkaars werkwijze verspreid wordt.

    Anne
    1. Beste Anne, Bedankt voor je bericht. Voor alle duidelijkheid wil ik toevoegen dat ik met dit artikel geen ‘aanval’ heb willen lanceren op psychologen, hoegenaamd niet. Ik heb met dit artikel vooral willen aangeven wat ik zie als MIJN rol, MIJN meerwaarde in het kinderwensverhaal, en waar die m.i. begint én eindigt. En dat ik die rol dus wel degelijk heb, ook al ben ik geen psycholoog. Als ik dus spreek over zelfredzaamheid, zeg ik dat daar MIJN rol ligt, niet dat daar per definitie geen rol meer zou zijn voor jullie. Als ik zeg dat ik niet beoordeel/screen, zeg ik dat dat niet MIJN rol is, niet dat alle psychologen beoordelen.
      Wat die drempel betreft. Ja, ik ervaar dat wensouders de drempel naar een extra steuntje in de rug toch vaak als hoog ervaren. Daar speelt vanalles, trouwens. En dat is zo jammer. Ik merk ook dat het mij lukt om die drempel wat te verlagen. Voor een deel heeft dat niks te maken met de kwestie diploma/opleiding, maar met het feit dat ik zelf 10 jaar ‘ervaring’ heb met een fertiliteitstraject.
      De leescijfers van dit artikel en de reacties (die in verschillende richtingen gaan) geven nog maar eens aan hoe gevoelig dit onderwerp ligt. De essentie van mijn pleidooi was dan ook vooral om niet te stigmatiseren. Niet omdat iemand géén psycholoog is. Niet omdat iemand wél psycholoog is. Niet omdat iemand begeleiding zoekt. Bij wie dan ook… Viki

      Viki Peeters

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde Berichten

Wat staat er in jouw kinderwens- actieplan?
Een actieplan... Dat is waar we elke sessie bij De Fertiliteitsmentor naar streven. Er is ruimte voor in het werkboekje...
Lees meer...